Sciamanesimo senza sciamanesimo, my research monograph about the Interwar intellectual roots and postwar development of Mircea Eliade’s key concept of shamanism (Nuova Cultura, Rome 2014), has been recently appraised as a positivistic and postmodernist faux pas in the reception of Eliade’s works within the Italian History of Religions. This assessment, which suffers from questionable premises and disciplinary misunderstandings, is found in Gabriel Badea’s Mircea Eliade, între tradiţionalism şi modernism (Editura Universităţii din Bucureşti, Bucharest 2022). This post offers a critical rebuttal of Badea’s biased interpretation, methodological contradictions, and historiographical blunders, with larger implications for his entire reconstruction of the Italian postwar discipline. I also take this opportunity to clarify, ten years after its original publication, the epistemological, ethical, and historiographical method and theory of my 2014 monograph.
Read moreThe Bizarro World of Eliadology: An Extended Commentary on Gabriel Badea’s “Mircea Eliade, între tradiţionalism şi modernism. Posteritatea critică în Italia” (2022)
The cover of Badea’s Mircea Eliade, între tradiţionalism şi modernism. Posteritatea critică în Italia (2022). SOURCE: private collection.
